Mimo, że współczesne media pełne są seksu i przemocy, to po blisko dwustu pięćdziesięciu latach dzieła markiza de Sade ciągle bulwersują. Rodzi się pytanie, czy taką twórczość można w ogóle zaliczyć do literatury. Czy należy ją wznawiać? Czy księgarnia internetowa powinna to sprzedawać ??

Odpowiedzi na te pytania nie są proste. Zagorzali obrońcy moralności odpowiedzą bez wahania, że o tym autorze lepiej po prostu zapomnieć i nie publikować na nowo jego książek. Są jednak i tacy, którzy nie tylko uważają de Sade za pisarza, ale nawet za filozofa. Wiadomo też, że jego nazwisko na trwałe weszło do terminologii psychologicznej i seksuologicznej. Znaczenia pojęcia “sadyzm” nie trzeba chyba nikomu tłumaczyć.

Muszę przyznać, że osobiście trudno mi się jednoznacznie ustosunkować do tego pisarza. Kierowany ciekawością i niejako potrzebą poznawania literatury we wszystkich jej przejawach, sięgałem swego czas także po książki de Sade. Większości z nich nie doczytałem do końca, jak widać sadyzm nie leży w mojej naturze. Nie uważam, że de Sade zasługuje na miano filozofa. To zdecydowanie za duże słowo. Ostatecznie mogę uznać go za pisarza o specyficznych poglądach. Daleki jednak jestem od twierdzenia, że należy zakazać publikacji jego dzieł. Może to tylko dlatego, że z zasady jestem przeciwnikiem wszelkiej cenzury? Najlepiej niech każdy sam zapozna się z twórczością markiza i wyrobi sobie własne zdanie.

Osoba Paula Coelho to przykład przemiany hipisa i włóczęgi w moralizatora. Radykalny bunt młodości przekształcił się ostatecznie w pisanie morałów, które zyskały sobie wielu czytelników na całym świecie.

Popularność Coelho wynika chyba z pewnego głodu moralnego jaki istnieje we współczesnym świecie. Po latach buntu i odrzucania wszystkich tradycyjnych wartości nastał czas pustki i rozterek. Rewolucje nie przyniosły zamierzonych skutków w sferze materialnej i duchowej. Patrząc od tej strony można uznać Paulo Coelho za pewnego rodzaju fenomen kulturowy. Własne zniechęcenie pustką egzystencjalną doprowadziło go do literatury morału, a to jak się okazało trafiło w wielkie powszechne zapotrzebowanie. Zaczęło przyciągać młodych czytelników jak magnes.

Najciekawszą książką tego autora, która zasługuje na uwagę jest Weronika postanawia umrzeć. Zdaję sobie sprawę, iż jest to moja osobista opinia i zapewne inni czytelnicy będą uważać inaczej i wskazywać na inne tytuły. Ja jednak wolę, gdy pewne treści nie są podawane wprost tonem “nauczyciela świata”, a to udało się pisarzowi chyba tylko w Weronice… Dlatego zachęcam rozpoczęcie przygody z Coehlo właśnie od tej pozycji.

Zaczęło się tak! Dawno, dawno temu żył sobie irlandzki dziennikarz, który w roku 1897 napisał książkę o wampirze Draculi. Pierwowzorem bohatera był walczący z Turkami, okrutny, wołoski książę Vlad III Palownik.

Po sukcesie tej pierwszej gotyckiej powieści, powstało wiele książek o wampirach. Były wśród nich te mniej i te bardziej udane. Na początku wampiry były jedynie potworami nękającymi ludzi i wysysającymi krew. Z biegiem czasu nabrały cech ludzkich, a niektóre z nich stały się pozytywnymi bohaterami budzącymi sympatię czytelników. Obecnie najbardziej znaną pisarką książek o wampirach jest Anne Rice, która stworzyła cały cykl o świecie wampirów. Tu już możemy mówić o literaturze na naprawdę wysokim poziomie. Wampiry pojawiają się także w książkach polskich pisarzy fantasy. Najczęściej chyba u Andrzeja Pilipiuka. Jego najbardziej znany bohater - egzorcysta amator Jakub Wędrowycz - nieustannie się z nimi spotyka.

Książki o wampirach są chętnie kupowane i czytane, zarówno przez panów jak i przez panie. Skąd się bierze popyt na książki o wampirach? Z potrzeby kontrolowanego lęku jako formy odreagowania codziennych stresów? A może jest to przejaw utajonej tęsknoty za nieśmiertelnością? Poszukaj książek o wampirach w: Księgarnia Internetowa

Pisząc o edukacyjnej roli księgarni internetowych nie mam bynajmniej na myśli sprzedaży podręczników szkolnych. Podręczniki znajdują się zwykle w ofercie księgarni internetowych, ale nie o to tutaj chodzi. Nie mam też zamiaru wygłaszać górnolotnych patetycznych penów na temat tego, jak to księgarnie wpływają na rozwój intelektualny i poprawę stanu edukacji w społeczeństwie. Nic z tych rzeczy!

Internet jest postrzegany przez wiele osób jako medium, które obniża poziom intelektualny. Tymczasem najbardziej ogłupiająca na dzień dzisiejszy jest raczej telewizja. Internet wymaga interakcji, a przy umiejętnym korzystaniu daje dostęp do wielu cennych informacji. To nie tylko moja skromna opinia, podobną wypowiedział kiedyś znany polski pisarz Andrzej Sapkowski.

Działalność księgarń internetowych potwierdza tę opinię. Dzięki nim w łatwy sposób można znaleźć i zakupić interesujące książki. To tu najłatwiej znaleźć unikalne wydania i trudno-dostępne tytuły. Czasem niektóre osoby wejdą na stronę księgarnia przez przypadek i zainteresują się ofertą. Być może kupią dzięki temu pierwszą książkę od wielu lat. Czy w tej sytuacji teza o edukacyjnej roli księgarni internetowych nie jest słuszna?

Nie wszystkie książki znajdują od razu wielu nabywców. Niektóre po prostu nie nadają się do przeprowadzenia masowej kampanii reklamowej. Tak przynajmniej uważają osoby odpowiedzialne z prowadzenie tego typu akcji promocyjnych.

Książki, podobnie jak wiele innych produktów, dzielą się na takie, które gwarantują sukces i spore grono czytelników oraz na te, które już z założenia są adresowane do nielicznych. Chodzi o wąskie grono pasjonatów w danej dziedzinie. Autorzy tego typu pozycji nie podążają za chwilową modą na rynku wydawniczym, a ich głównym motywem działania nie jest ani zdobycie wielkich pieniędzy ani sławy.

Naprzeciw takim pisarzom wychodzą niszowe portale kulturalne, które promują ich dzieła. Organizują wieczorki autorskie lub informują swoich czytelników o datach i miejscach, w których się odbywają. Zwykle na tego typu niszowych portalach można znaleźć ciekawe artykuły i recenzje mniej znanych publikacji. Integralnym elementem jest również forum, na którym każdy może wymieniać się swoimi przemyśleniami i informować o nowych inicjatywach kulturalnych. Jest to miejsce miarodajnych opinii na temat tych książek, o których nie usłyszymy ani nie przeczytamy w innym miejscu. Czasem warto sięgnąć po książkę zupełnie nieznaną, która pozostała na uboczu komercyjnego świata.

Jakieś dwadzieścia lat temu, wracając z biblioteki przynosiłem całe torby książek Alitaira MacLeana. Pochłaniałem je wtedy niemal hurtowo, tak długo, aż przeczytałem wszystko co było wówczas dostępne w okolicznych bibliotekach.

Dziś już rzadziej sięga się po książki tego pisarza. W cień usunęli go Coben i Ludlum. Niemniej pozostaje klasykiem gatunku - przynajmniej w moim odczuciu. Jego Działa Nawarony, Komandosi z Nawaronyczy Lalka na łańcuchui Jedynym wyjściem jest śmierć, nadal przykuwają uwagę i wzbudzają silne emocje. Schemat wyjściowy tych powieści jest, przynajmniej w ogólnym zarysie, dość podobny. Zwykle samotny bohater, lub grupa bohaterów, podejmuje walkę z porywaczami lub terrorystami. Akcja niektórych powieści rozgrywa się w czasie II Wojny Światowej. Autor umiejętnie konstruował sytuacje bez wyjścia, z których można było uratować się jedynie cudem. Nie zabrakło też pięknych kobiet.

Mimo tego ogólnego schematu fabuła poszczególnych książek zawiera sporo niespodziewanych zwrotów akcji. Rozwinięcia są już o wiele mniej przewidywalne. Nikt kto sięgnie po książki MacLeana nie będzie się nudził! Chyba, że ktoś bardzo nie lubi powieści sensacyjnych.Oczywiście księgarnia internetowa możę nam pomóc w dokonaniu zakupów

Wiele wydań polskich książek roi się od literówek. Jeszcze więcej jest ich w książkach elektronicznych. Trzeba niestety stwierdzić, że im więcej mamy technicznych narzędzi do pisania i sprawdzania tekstów, tym jest gorzej. Coraz więcej osób próbuje swych sił w pisaniu, a ich jedynym atutem jest fakt posiadania komputera.

Nikt, kto pisze nie jest wolny od literówek. Sam podlegam temu prawo. Staram się większość wyłapywać, lecz czasem nie wszystko można zauważyć. Tak to już jest. Trzeba jednak zrobić wszystko, by w wydawanych książkach było ich jak najmniej.

Warto wyczulić się na te literówki, które najczęściej popełniamy. Każdy ma swoją pulę błędów. W celu ich wyłapania można korzystać w funkcji wyszukiwania, jaką posiadają wszystkie popularne edytory. Większość z nich podkreśla błędy, czyli tak naprawdę słowa, których nie ma we wbudowanym słowniku. Pisanie książek i innych tekstów, wymaga nie tylko talentu. Potrzeba jest także zdolność do skrupulatnego i drobiazgowego badania swoich dzieł. Dobrze jeśli dodatkowo naszą książkę przeczyta ktoś inny. Najlepiej wysłać ją kilku znajomym, zanim zdecydujemy się na publikację. Czasem najtrudniej zauważyć błędy we własnym tekście. mam tylko nadzieję, że mój własny nie zawiera ich zbyt wiele.

Jeśli pragnie się zrozumieć co kryje się pod pojęciem “literatura górska” trzeba obowiązkowo przeczytać Dotknięcie pustki Joe Simpsona. Jest to książka o zmaganiu się człowieka z własną słabością i o walce o przeżycie za wszelką cenę - walce aż do końca. Znakomicie opisane wspomnienia autora, z jego dramatycznej wyprawy w Andy, doczekały się także udanej ekranizacji filmowej.

Z polskich tytułów warto wymienić Prostowanie zwojówTomasza Hreczucha. Jak większość tego typu pozycji, to także zapis wspomnień. Atutem tej książki jest spora doza autoironii. Hreczuch opisuje wspinaczkę w polskich górach, w Alpach, ale wspomina także o zdobywaniu… fabrycznych kominów. Do tej kolekcji można jeszcze dodać książkę Oddychać góramiEugeniusza Chorbaka.

Niestety mój stan zdrowia nie pozwala na uprawianie wspinaczki górskiej. Mimo tego chętnie sięgam po tego typu dzieła. Interesują mnie nie tyle same góry, co zdolność człowieka do przełamywania własnych ograniczeń. Jesteśmy gatunkiem, który ciągle poszukuje nowych wyzwań. To część naszej natury, jeśli tego zaprzestaniemy - nasze życie straci swoją wartość i sens. Każdy ma swoje własne szczyty, które powinien zdobyć!

Próba zdefiniowania literatury lub filozofii postmodernizmu, przypomina próbę łapania wiatru. To drugie przy spełnieniu określonych warunków może się nawet udać, natomiast podanie wyczerpującej definicji postmodernizmu jest raczej niemożliwe i z góry skazane na porażkę.

Niewątpliwie najtrafniejszą definicją postmodernizmu będzie stwierdzenie, że jest to prąd w literaturze, filozofii i ogólnie w całej kulturze, który nastąpił po modernizmie. Wszelkie inne charakterystyki będą w tym wypadku zawodne, a ich wprowadzanie tylko zaciemnia sytuację.

Pisarze postmoderniści podejmują swoistą zabawę z czytelnikiem. Ich książki są ironicznym odzwierciedleniem rzeczywistości. Nie jest to jednak rzeczywistość fotograficznie odważana lecz raczej widziana oczami autora. Fabuła jest często skomponowana z wątków, które zostają zaczerpnięte: z literatury światowej, z polityki i z życia prywatnego. Wszystkie te elementy pojawiały się już wcześniej w literaturze. Teraz jednak nabrały większej intensywność.

Do najbardziej znanych pisarzy postmodernizmu należą: Umberto Eco, Patrick Suskind i Kurt Vonnegut. Natomiast jej podstaw teoretycznych należy szukać w książkach Zygmunta Baumana i Ryszarda Nycza.

Wzrastający powoli poziom gospodarczy oraz dostępność coraz bardziej różnorakich towarów spożywczych na rynku, skłaniają do większej elastyczności i eksperymentów kulinarnych. Przyczyniają się do tego także programy telewizyjne promujące potrawy różnych krajów i kultur.

Taka sytuacja powoduje, iż coraz więcej osób jest zainteresowanych zakupem książek kucharskich. Pragną, na tyle na ile pozwalają na to finanse i czas, wypróbować nowe, egzotyczne przepisy. Daje to możliwość zadziwienia znajomych w czasie przyjęcia lub zaimponowania ukochanej osobie. Podobne motywy kierują tymi, którzy poszukują książek kucharskich i decydują się na ich zakup, w celu wykorzystania jako okazyjne prezenty. Niewątpliwie książka kucharska jest dobrym prezentem, zwłaszcza w sytuacji, gdy do końca nie wiadomo jaki podarunek może danej osobie sprawić przyjemność. Wiele z tych książek zostało napisanych przez znanych kucharzy, którzy swoje umiejętności i nazwiska promują również za pomocą telewizji i internetu.

Książka kucharska może stać się ciekawym narzędziem kulinarnej zabawy, zarówno tej samotnej, jak i przeprowadzonej we dwoje oraz w szerszym gronie rodzinnym. Wspólne gotowanie bardzo zbliża, a dodatkowo daje dzieciom możliwość nabycia nowych umiejętności, które bardzo przydają się w późniejszych latach.